
بیدل دهلوی- غزل شماره 573
خاک نمیم، ما را، کی فکر عجز و جاه است
گرد شکستهٔ ما بر فرق ما کلاه است
عشق غیور از ما چیزی نخواست جز عجز
ساز گدایی اینجا منظور پادشاه است
خیر و شری که دارید بر فضل وا گذارید
هر چند امید عفو است در کیش ما گناه است
با عشق غیر تسلیم دیگر چه سر کند کس
در آفتاب محشر بی سایگی پناه است
دل گر نشان نمیداد هستی چه داشت در بار
تمثال بی اثر را آیینه دستگاه است
ای شمع چند خواهی مغرور ناز بودن
این گردن بلندت سر در کنار چاه است
جهد ضعیف ما را تسلیم میشناسد
هر چند پا نداریم چون سبحه سر به راه است
خاک مرا مخواهید پامال ناامیدی
با هر سیاهکاری در سرمهام نگاه است
شستن مگر بخواند مضمون سرنوشتم
نامی که من ندارم در نامهٔ سیاه است
شادم که فطرتم نیست تریاکی تعین
وهمی که میفروشم بنگ است و گاهگاه است
بیدل دلیل عجز است شبنم طرازی صبح
از سعی بی پر و بال اشکم گداز آه است



