
بیدل دهلوی- غزل شماره 563
چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت
که بر آن مکان چو قدم نهی خم گردشی نخورد سرت
به دو روزه مهلت این قفس دلت آشیانهٔ صد هوس
نهای آگه از تپش نفس که چه بیضه میشکند پرت
همه راست جادهٔ پیچشی همه راست خجلت گردشی
تو چنان مرو که ز لغزشی به کجی زند خط مسطرت
چو گل از طبیعت بی نشان به خیال داشتی آشیان
به برهنگی زدی این زمان که دمید پیرهن از برت
چو حباب غیر لباس تو چه توقع و چه هراس تو
نه تو مانی و نه قیاس تو، چو کشند جامه ز پیکرت
نه عروج نغمهٔ قدرتی، نه دماغ نشئهٔ فطرتی
چو غبار واعظ عبرتی و هواست پایهٔ منبرت
به دماغ افشرهٔ عنب مپسند این همه تاب و تب
که ز سیر انجمن ادب فکند به عالم دیگرت
ز فسون مطرب و چنگ آن، مکش آنقدر اثر فغان
که به فهم نالهٔ عاجزان کند التفات هوس گرت
غم قدر بیهده خوردنی همه سکته دارد و مردنی
حذر از بلای فسردنی که رسد ز منصب گوهرت
طلبی گر از تو به جا رسد، به سر اوفتد چو به پا رسد
سر آرزو به کجا رسد ز دماغ آبله ساغرت
ز سواد نسخهٔ خشک و تر به کلام بیدل ما نگر
که به حیرت چمن اثر، شود آب آینه رهبرت



