
بیدل دهلوی- غزل شماره 529
تو خود شخص نفس خویی که با دل نیست پیوندت
کدام افسون ز نیرنگ هوس افکند در بندت
درین ویرانهٔ عبرت به رنگی بی تعلق زی
که خاکت نم نگیرد گر همه در آب افکندت
ندانم از کجا دل بستهٔ این خاکدان گشتی
دنائت ریشهای داری که نتوان از زمین کندت
ندارد دفتر عنقا سواد ما و من انشا
کند دیوانهٔ هستی خیالات عدم چندت
غبار کلفت خویشی نظر بند پس و پیشی
به غیر از خود نمیباشد عیال و مال و فرزندت
به هر دشت و در از خود میروی و باز میآیی
تو قاصد نیستی تا عرصهها هر سو دوانندت
ز خود گر یک قلم جستی ز وهم جزو و کل رستی
تعلق ها نفس واری ست کاش از دل برآرندت
دماغ فرصت این مقدار بالیدن نمیخواهد
به گردون برده است از یک نفس سحر سحرخندت
زمینگیری به رنگ سایه باید مغتنم دیدن
چه خواهی دید اگر در خانهٔ خورشید خوانندت
ز دست نیستی جز نیستی چیزی نمیآید
کجایی چیستی آخر که آگاهی دهد پندت
خرابات تعین بر حبابت خندهها دارد
سبو بر دوش اوهامی هوا پر کرده آوندت
به حرف و صوت ممکن نیست تمثالت نشان دادن
نفس گیرد دو عالم تا به پیش آیینه دارندت
به معنی گر شریک معنیات پیدا نشد بیدل
جهان گشتم به صورت نیز نتوان یافت مانندت



