
بیدل دهلوی- غزل شماره 518
تا غبار خط بر آن حسن صفا پیرا نشست
یک جهان امید در خاکستر سودا نشست
داغ سودای تو دود انگیخت از بنیاد دل
گرد برمیخیزد از جایی که نقش پا نشست
حیرت ما دستگاه انتظار عالمی ست
هر که شد خاک سر راهت به چشم ما نشست
حسن در جوش عرق خفت از ترددهای ناز
آب این گوهر ز شوخی بر رخ دریا نشست
پر گران خیزیم از سعی ضعیفی ها مپرس
نقش سنگی کرد گل تمثال ما هر جا نشست
فیض عزلت عالمی را در بغل میپرورد
مردمک در سایهٔ مژگان فلک پیما نشست
سربلندی خواهی از وضع ادب غافل مباش
نشئه برمیخیزد از جوشی که در صهبا نشست
پیر گردیدی دگر با دل گرانجانی مکن
پنبهات تا چند خواهد بر سر مینا نشست
در دل ما چون شرار کاغذ آتش زده
داغ هم یک لحظه نتوانست بی پروا نشست
یک جهان موهومی از آثار ما پر میزند
ای فنا مشتاق باید در خیال ما نشست
حسرت دل را زمینگیری نمیگردد علاج
ناله در سیر است بیدل کوه اگر از پا نشست



