
بیدل دهلوی- غزل شماره 515
تا ز حسن او گلستان تماشا رنگ داشت
حیرت از آیینهام دستی به زیر سنگ داشت
یاد آن عیشی که از نیرنگ جولان کسی
گرد من در پرده چون صبح بهاران رنگ داشت
تا نفس بال فغان زد رنگ صحرا ریخت دل
عمرها این شمع خامش کلبهام را تنگ داشت
کامرانی ها بلا شد ورنه از بیحاصلی
دست بر هم سودهٔ من دامنی در چنگ داشت
آب میگشتیم کاش از عرض صافی های دل
کان تنزه جلوه از آیینه داران ننگ داشت
ترک تمکین جوهر ادراک ما بر باد داد
آتش ما اعتبار آبرو در سنگ داشت
عشق هم دارد تلافی ها که چون مینای می
هر قدر خون بود در دل چهرهٔ ما رنگ داشت
تا کی از شرم تماشا بایدم گردید آب
ای خوش آن آیینه کز هستی نقاب زنگ داشت
بسکه ما بیچارگان آفت نصیب افتادهایم
رنگ ما بشکست اگر دل با تپیدن جنگ داشت
منفعل از دعوی نشو و نمای هستیام
ساز من در خاک بیدل بیش ازین آهنگ داشت



