
بیدل دهلوی- غزل شماره 513
تا ز آغوش وداعت داغ حیرت چیده است
همچو شمع کشته در چشمم نگه خوابیده است
با کمال الفت از صحرای وحشت میرسم
چون سواد چشم آهو سایهام رم دیده است
جیب و دامانی ندارد کسوت عریانیام
چون گهر اشکم همان در چشم خود غلتیده است
نی خزان دانم درین گلشن نه نیرنگ بهار
این قدر دانم که اینجا رنگ ها گردیده است
طبع آزاد از خراش جسم دارد انبساط
زخمه تا بر تار میآید صدا بالیده است
وحشتم گل میکند از جیب اشک بی قرار
صبح در آیینهٔ شبنم نفس دزدیده است
بر رخ اخگر نقابی نیست جز خاکسترش
دیدهٔ ما را غبار چشم ما پوشیده است
کعبهٔ مقصود بیرون نیست از آغوش عجز
آستانش بود هر جا پای ما لغزیده است
عجز طاقت کرد آهم را چو شمع کشته داغ
جادهام از نارسایی نقش پا گردیده است
غیر وحشت باغ امکان را نمیباشد گلی
چرخ هم اینجا ز جیب صبح دامن چیده است
ناله دارد در کمند غم سراپای مرا
بیستون دردم و بر من صدا پیچیده است
سرگرانی لازم هستی بود بیدل که صبح
تا نفس باقی ست صندل بر جبین مالیده است



