
بیدل دهلوی- غزل شماره 509
تا به کی خواهی ز لاف بخت بر سرها نشست
بر خط تسلیم میباید چو نقش پا نشست
مگذر از وضع ادب تا آبرو حاصل کنی
چون به خود پیچید گوهر در دل دریا نشست
برتری ها منصب اقبال هر نااهل نیست
سرنگونی دید تا زلف از رخش بالا نشست
بر جبین بحر نقش موج کی ماند نهان
گرد بیتابی چو رنگ آخر به روی ما نشست
آرمیدن در مزاج عاشقان عرض فناست
شعلهٔ بیطاقت ما رفت از خود تا نشست
از گرانجانی اسیران فلک را چاره نیست
صاف ها شد دُرد تا در دامن مینا نشست
پیکرم افسرد در راه امید از ضعف آه
این غبار آخر به درد بیعصایی ها نشست
نخل های این گلستان جمله نخل شمع بود
هر که امشب قامتی آراست تا فردا نشست
آبرو با عرض مطلب جمع نتوان ساختن
دست حاجت تا بلندی کرد استغنا نشست
صرف جست و جوی خود کردیم عمر اما چه سود
هستی ما هم به روز شهرت عنقا نشست
در کفن باقی ست احرام قیامت بستنت
گر تو بنشینی نخواهد فتنهات از پا نشست
بیدل از برق تمنایش سراپا آتشم
داغ شد هر کس به پهلوی من شیدا نشست



