
بیدل دهلوی- غزل شماره 506
بی کدورت نیست هر جا محرمی یا غافلی ست
زندگانی هر چه باشد زحمت آب و گلی ست
آنچه از نقش رم و آرام امکان دیدهای
خاک کلفت مردهای یا خون حسرت بسملی ست
شوق حیرانم چه میخواهد که در چشم ترم
جنبش مژگان لب حسرت نوای سایلی ست
لاله زار و شبنمستان محبت دیدهایم
محو هر اشکی، نگاهی، زیر هر داغی دلی ست
شعله کاران را به خاکستر قناعت کردن است
هر کجا عشق است دهقان سوختن هم حاصلی ست
چشم تا بر هم زنم نقش سجودت بستهام
اشک بیتابم، سراپایم جبین مایلی ست
حسرت دل را علاج از نشئهٔ دیدار پرس
خانهٔ آیینه قفلش آرزوی مشکلی ست
مقصد آرام است ای کوشش مکن آزار ما
بی دماغان طلب را جاده هم سر منزلی ست
عقل را در ضبط مجنون آب میگردد نفس
عشق میخندد که اینجا رفتن از خود محملی ست
از هجوم جلوه آخر بر در حیرت زدیم
حسن چون توفان کند آیینه گشتن ساحلی ست
قدردان بحر گوهرخیز غواص است بس
درد میداند که در هر قطرهٔ خونم دلی ست
بیدل از اظهار مطلب خون استغنا مریز
آبرو چون موج پیدا کرد تیغ قاتلی ست



