
بیدل دهلوی- غزل شماره 491
بی ادب بنیاد هستی عافیت در بار نیست
غیر ضبط خود شکست موج را معمار نیست
هرکس اینجا سود خود در چشم پوشی دیده است
خود فروشان، عبرتی، آیینه در بازار نیست
حرص خلقی را درین محفل به مخموری گداخت
غیر چشم سیر، جام هیچکس سرشار نیست
حسن و عشق آیینهٔ شهرت گرفت از اتفاق
تا نباشد از دو سر محکم صدا در تار نیست
سختی دل ناله را سنگ ره آزادگی ست
رشته تا صاحب گره باشد رهش هموار نیست
تا فنا ما را همین تار نفس باید گسیخت
شمع یک دم فارغ از واکردن زنار نیست
غفلت عالم فزود از سرگذشت رفتگان
هرکجا افسانه باشد هیچ کس بیدار نیست
تا توان از صورت انجام خود واقف شدن
با وجود نقش پا آیینهای در کار نیست
مفت چشم ماست سیر این چمن اما چه سود
اینقدر رنگی که میبالد کم از دیوار نیست
اشک ما را پاس ناموس ضعیفی داغ کرد
ورنه مژگان تا به جیب و دامن آن مقدار نیست
چون نفس یکسر وطن آوارهٔ نومیدیم
گر همه دل جای ما باشد که ما را بار نیست
کی توان بیدل حریف چاک رسوایی شدن
چون سحر پیراهن ما یک گریبان وار نیست



