
بیدل دهلوی- غزل شماره 484
به فکر دل لبم از ربط قیل و قال گذشت
چسان نفس کشم آیینه در خیال گذشت
کجاست تاب ز خود رفتنی که چون یاقوت
به عرض گردش رنگم هزار سال گذشت
بهار یأس ز سامان بینیازی ها
چه مایه داشت که بالیدن از نهال گذشت
خمی به دوش ادب بند و سیر عزت کن
ز آسمان به همین نردبان هلال گذشت
طریق فقر، جنون تازی دگر دارد
دلیل حاجت و میباید از سؤال گذشت
عرق ز جبههٔ ما بی فنا نشد زایل
فغان که عمر چو شبنم به انفعال گذشت
ز هیچ جلوه به تحقیق چشم نگشودیم
شهود آینه در عالم مثال گذشت
خمش نوایی موج تکلم از لب یار
اشارتی ست که نتون ازین زلال گذشت
به عالمی که ز پرواز کار نگشاید
توان چو رنگ به سعی شکست بال گذشت
به فکر نسیهٔ موهوم نقد نیز نماند
مپرس در غم مستقبلم چه حال گذشت
دلم ز خجلت بی ظرفی آب شد بیدل
به یاد باده تری ها ازین سفال گذشت



