
بیدل دهلوی- غزل شماره 483
بعد مرگم شام نومیدی سحر آورده است
خاک گردیدن غباری در نظر آورده است
در محبت آرزوی بستر و بالین کراست
چشم عاشق جای مژگان نیشتر آورده است
طاقتی کو تا توان گشتن حریف بار درد
کوه هم تا ناله بردارد کمر آورده است
کشتی چشمم که حیرت بادبان شوق اوست
تا به خود جنبد محیطی از گهر آورده است
زین قلمرو چون سحر پیش از دمیدن رفتهایم
اینقدرها هم نفس از ما خبر آورده است
جوش دردی کو که مژگان هم نمی پیدا کند
کوشش ما قطره خونی تا جگر آورده است
صد چمن عشرت به فتراک تپیدن بستهایم
حلقهٔ دام که ما را در نظر آورده است
ابتدا و انتها در سوختن گم کردهایم
هر چه دارد شمع از هستی به سر آورده است
ششجهت یک صید تسلیم دل بی آرزوست
ضبط آغوشم جهانی را به برآورده است
شور اشکم بیدل از طرز کلامش آرمید
بهر این طفلان لبش گویی شکر آورده است



