
بیدل دهلوی- غزل شماره 476
بسکه در بزم توام حسرت جنون پیمانه است
هر که را رنگی بگردد لغزش مستانه است
اهل معنی از حوادث مست خواب راحتند
شور موج بحر در گوش صدف افسانه است
تهمت الفت به نقش کارگاه دل مبند
آشنای عالم آیینه پر بیگانه است
در دماغ هر دو عالم سوختن پر میزند
شمع این ویرانهها خاکستر پروانه است
محو زنجیر نفس بودن دلیل هوش نیست
هر که میبینی به قید زندگی دیوانه است
صافی دل زنگ عجب از طینت زاهد نبرد
از برای خود پرست آیینه هم بتخانه است
در خراب آباد امکان گردی از معموره نیست
نوحه کن بر دل که این ویرانه هم ویرانه است
از نفس یکسر تپش های دلم باید شمرد
سبحهای دارم که سر تا پای او یک دانه است
گر به خود دستی فشانم فارغ از آرایشم
همچو گیسوی بتان در آستینم شانه است
بیدل امشب گرد دل میگردد از خود رفتنی
پرفشانی های رنگ این شمع را پروانه است



