
بیدل دهلوی- غزل شماره 455
بر تپیدن های دل هم دیدهای واکردنی ست
رقص بسمل عالمی دارد تماشا کردنی ست
یا به خود آتش توان زد یا دلی باید گداخت
گر دماغ عشق باشد اینقدرها کردنی ست
از ورق گردانی شام و سحر غافل مباش
زیر گردون آئچه امروز است فردا کردنی ست
هر کف خاکی به جوش صد گداز آماده است
یک قلم اجزای این میخانه صهبا کردنی ست
خاک ما خون گشت و خون ها آب گردید و هنوز
عشق میداند که بی رویت چه با ما کردنی ست
حشر آرامی دگر دارد غبار بیخودی
یک قیامت از شکست رنگ بر پا کردنی ست
بی نشانی میزند موج از طلسم کاینات
گر همه رنگ است هم پرواز عنقا کردنی ست
حیرتی دادم خبر از پردهٔ زنگار جسم
شاید این آیینه دل باشد مصفا کردنی ست
مشرب درد تو دارم سیر عالم کردهام
گر همه یک قطرهٔ خون است دل جا کردنی ست
اضطرابم در گره دارد کف خاکستری
چون سپند از نالهٔ من سرمه انشا کردنی ست
قامت خم گشته میگویند آغوش فناست
ناخنی گل کردهام این عقده هم واکردنی ست
شخص تصویریم بیدل از کمال ما مپرس
حرف ما ناگفتنی و کار ما ناکردنی ست



