
بیدل دهلوی- غزل شماره 447
بجاست شکوهٔ ما تا ره فغان خالیست
زمین پر است دلش بسکه آسمان خالیست
سراغ بلبل ما زین چمن مگیر و مپرس
خیال ناله فروش است و آشیان خالیست
غبار غفلت ما را علاج نتوان کرد
پُر است دیده ز دیدار و همچنان خالیست
شکست رنگ به عرض تبسمی نرسید
ز ریشهٔ طربم کشت زعفران خالیست
دل شکسته ره درد واکند ورنه
لبم چو ساغر تصویر از فغان خالیست
سپهر حسرت پرواز نالهام دارد
ز شوق تیر من آغوش این کمان خالیست
ز بسکه منتظران تو رفتهاند ز خویش
چون نقش پا ز نگه چشم بیدلان خالیست
جهان چو شیشهٔ ساعت طلسم فقر و غناست
پُرست وقت دگر آنچه این زمان خالیست
ز کوچهٔ نی و جولان ناله هیچ مپرس
مقام ناوک نازت در استخوان خالیست
دلی به سینه ندارم چو دانهٔ گندم
ازین متاع، من خسته را دکان خالیست
به راه دوست ز محراب نقش پا پیداست
که جای سجدهٔ دل ها درین مکان خالیست
درین هوسکده هر کس بضاعتی دارد
دعاست مایهٔ جمعی که دستشان خالیست
ز پهلوی پری کیسه قدرت است اینجا
به عجز شیشه زند سنگ اگر میان خالیست
به رنگ نقش نگین بیدل از سبکروحی
نشستهایم و ز ما جای ما همان خالیست



