
بیدل دهلوی- غزل شماره 444
بازم به دل نوید صفایی رسیده است
از پیشگاه آینه صبحی دمیده است
این صیدگاه کیست که از جوش کشتگان
بسمل چو رنگ در جگر خون تپیده است
گل جام خود عبث به شکستن نمیدهد
صاف طرب به شیشهٔ رنگ پریده است
جرأت کجا و من ز کجا لیک چاره نیست
نقاش دامن تو به دستم کشیده است
تا غنچهٔ تو بند قبا باز میکند
آغوش ها چو صبح گریبان دریده است
غافل مباش از دل یأس انتخاب من
این قطره از گداز دو عالم چکیده است
داغم ز رنگ عجز که با آن فسردگی
بی منت قدم به شکستن رسیده است
لیلی هنوز دام سرانجام میدهد
غافل که گرد وادی مجنون رمیده است
هر دم چو گوهر از گره خویش میرویم
پرواز حیرت انجمنان آرمیده است
صورت نگار انجمن بی نیازیام
در ششجهت تغافلم آیینه چیده است
بیدل تجردم علم شان نیستی ست
این خامه خط به صفحهٔ هستی کشیده است



