
بیدل دهلوی- غزل شماره 430
ای صبح گرد ناز تو از کاروان کیست
بر خویش چیدن تو متاع دکان کیست
آنجا که فرصت من و ما تیر جسته است
ترسم نفس کشی و ندانی کمان کیست
سر برنیاوری چو گهر از سجود جیب
گر محرمت کنند که دل آستان کیست
داغم ز دست بی اثری های آه خویش
این آتش فسرده چه گویم به جان کیست
خون شد بهار حسرت و رنگی برون نداد
صبح مراد ما نفس ناتوان کیست
بلل به ناله حرف چمن را مفسر است
یارب زبان نکهت گل ترجمان کیست
در هر کجا ز مشت خس ما نشان دهند
آتش زن و بسوز، مپرس آشیان کیست
عمری ست گردشی نگرفته ست دامنم
رنگ تحیر آینه ضبط عنان کیست
هرجا نوای زمزمهٔ تار بشنوی
ای آرزو بنال و مگو داستان کیست
گر حرف غنچهٔ تو عروج بهار نیست
چندین سحر تبسم گل نردبان کیست
عمری به پیچ و تاب سیه روزیام گذشت
بختم غبار طرهٔ عنبرفشان کیست
آنجا که جلوه مشتری امتحان شود
عرض متاع حوصله جنس دکان کیست
بیدل ز وضع خامشی غنچه سوختم
این بوسه سنج گلشن فکر دهان کیست



