
بیدل دهلوی- غزل شماره 42
ای غافل از رنج هوس آیینه پردازی چرا
چون شمع بار سوختن از سر نیندازی چرا
نگشوده مژگان چون شرر از خویش کن قطع نظر
زین یک دو دم زحمتکش انجام و آغازی چرا
تا کی دماغت خون کند تعمیر بنیاد جسد
طفلی گذشت ای بیخرد با خاک و گل بازی چرا
آزادی ات ساز نفس آنگه غم دام و قفس
با این غبار پرفشان گم کرده پروازی چرا
گردی به جا ننشستهای دل در چه عالم بستهای
از پرده بیرون جستهای واماندۀ سازی چرا
حیف است با ساز غنا مغلوب خسّت زیستن
تیغ ظفر در پنجهات دستی نمییازی چرا
گر جوهر شرم و ادب پرواز مستوری دهد
آیینه گردد از صفا رسوای غمازی چرا
تاب و تب کبر و حسد بر حق پرستان کم زند
گر نیستی آتشپرست آخر به این سازی چرا
هرگز ندارد هیچکس پروای فهم خویشتن
رازی وگرنه این قدر نامحرم رازی چرا
از وادی این ما و من خاموش باید تاختن
ای کاروانت بی جرس در بند آوازی چرا
محکوم فرمان قضا مشکل کشد سر بر هوا
از تیغ گر غافل نهای گردن برافرازی چرا
بیدل مخواه آزار دل از طاقت راحت گسل
ای پا به دوش آبله بر خار میتازی چرا



