ورود / عضویت



آغاز نگاهم به قیامت نظری داشت - ادبستان شعر پارسی % %

آغاز نگاهم به قیامت نظری داشت

بیدل دهلوی- غزل شماره 396

آغاز نگاهم به قیامت نظری داشت

واکردن مژگان چراغم سحری داشت

خوابم چه خیال است به گرد مژه گردد

بالین من‌ گم شده آرام پری داشت

چشمی به تحیرکدهٔ دل نگشودیم

آیینه همین خانهٔ بیرون دری داشت

ما بیخبران بیهده بر ناله تنیدیم

تا دل نفس سوخته هم نامه‌ بری داشت

قاصد، ز رموز جگر چاک چه ‌گوید

در نامهٔ عشاق دریدن خبری داشت

آخر گره حیرت ما باز نگردید

او بود که هر چشم‌ گشودن دگری داشت

کردیم تماشای ترقی و تنزل

آیینهٔ ما هر نفس از ما بتری داشت

زین بحر، عیار طلب موج ‌گرفتیم

آن پای که فرسود به دامن گهری داشت

آگاه نشد هیچ‌ کس از رمز حلاوت

ورنه لب خاموش گره نیشکری داشت

بی‌ شعله نبود آنچه تو دیدی ‌گل داغش

هر نقش قدم یک دو نفس پیش سری داشت

با لفظ نپرداختی ای غافل معنی

تحقیق پری در نفس شیشه ‌گری داشت

آسان نرسیدیم به هنگامهٔ دیدار

ای بیخبران آینه دیدن جگری داشت

عریانی‌ام از کسوت تشویش برآورد

رفت آنکه جنونم هوس جامه ‌دری داشت

بیدل چقدر غافل‌ کیفیت خویشم

من آینه در دست و تماشا دگری داشت

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤