
بیدل دهلوی- غزل شماره 388
هر گه به باغ بی تو فکندم نظر در آب
تمثال من برآمد از آیینه تر در آب
جایی که شرم حسن تو آیینه گر شود
کس روی آفتاب نبیند مگر در آب
صبحی عرق بهار گذشتی درین چمن
هرجا گلی دمید فرو برد سر در آب
نتوان دم تبسم لعل تو یافتن
یاقوت زهرهای که ندزدد جگر در آب
ای طالب سلامت از آفات نگذری
در ساحل آتش است تو کشتی ببر در آب
اجزای دهر تشنهٔ جمعیت دل است
هر قطره راست حسرت سعی گهر در آب
چون موج در طبیعت آفاق حرکتی ست
آن گوهرش هنوز نداده ست سر در آب
پرواز در حیاکدهٔ زندگی تراست
ای موج بی خبر بشکن بال و پر در آب
فریاد اهل شرم به گوش که میرسد
بیش از حباب، نیست نفس پرده در در آب
جز سعی مرگ صیقل زنگار طبع نیست
این شعله را شبی ست که دارد سحر در آب
غرق ندامتیم و همان پیش میبریم
چون موج پا زدن به سر یکدگر در آب
خلقی به داغ بیخبری غوطه خورده است
من هم چو شمع خفته ام آتش به سر در آب
بیدل گم است هر دو جهان در گداز شوق
آن کیست گیرد از نمک خود خبر در آب



