
بیدل دهلوی- غزل شماره 369
طرب در این باغ میخرامد ز ساز فرصت پیام بر لب
ز نرگس اکنون مباش غافل که نی گرفته ست جام بر لب
اگر به معنی رسیده باشی خروش مستان شنیده باشی
چو برگ تاک اند اهل مشرب نهفته ذکر مدام بر لب
رساند خلقی ز هرزه رایی به عرصهٔ قدرت آزمایی
هجوم اشغال ژاژخابی چو توسن بی لجام بر لب
بهخود فروشی ست عزت و شان به حرف و صوت است فخر یاران
تو هم به قدر نفس پر افشان چو دستگاه کلام بر لب
ثبات ناز آنقدر ندارد بنای اقبال بی بقایت
گذشته گیر اینکه آفتابی رسانده باشی چو بام بر لب
مسایل مفتیان شنیدم به پشت و روی ورق رسیدم
تصرف مال غصب دیدم حلال در دل حرام بر لب
ز خانقه هر که سر برآرد مراتب جوع میشمارد
طریقهٔ صوفیان ندارد به غیر ذکر طعام بر لب
گر از مکافات خبث غیبت شنیدهای وعدهٔ ندامت
چرا زمانی ز زخم دندان نمیرسانی پیام بر لب
جنون چندین هزار شهرت فسرد در جیب سینه چاکی
کسی نشد محرم صدایی از این نگین های نام بر لب
خروش دیر و حرم در این ره نمود از درد و داغم آگه
خدا پرست است و الله الله، برهمن و رام رام بر لب
رقم زدم بر تبسم گل ز ساعد چین در آستینت
قلم کشیدم به موج گوهر از آن خط مشکفام بر لب
جهان به صد رنگ شغل مایل من و همین طرز شوق بیدل
تصورت سال و ماه در دل ترنمت صبح و شام بر لب



