
بیدل دهلوی- غزل شماره 352
پیام داشت به عنقا خط جبین حباب
که گرد نام نشسته است بر نگین حباب
نفس شمار زمانیم تا نفس نزدن
همین شهور حباب و همین سنین حباب
ز ششجهت مژه بندید و سیر خویش کنید
نگه کجاست به چشم خیال بین حباب
ز عمر هر چه رود، آمدن نمیداند
مخور فریب نفس های واپسین حباب
به فرصتی که نداری کدام عشوه چه ناز
ز فربهی نکنی تکیه بر سرین حباب
مقیم پردهٔ ناموس فقر باید بود
کجاست دست که برداری آستین حباب
چه نشئه داشت می ساغر سبکروحی
که گشت موج گهر درد ته نشین حباب
سحاب مزرعهٔ اعتبار منفعلی ست
تو هم نمی زعرق ریز بر زمین حباب
دماغ کسب وقارم نشد کفیل وفا
جهان به کیش گهر ساخت من به دین حباب
کراست ضبط عنان، عرصهٔ گرو تازی ست
برآمده ست سوار نفس به زین حباب
زمان پر زدن زندگی معین نیست
تو محو باش ته دامن است چین حباب
شکست دل به چه تدبیر کم شود بیدل
هزار موج کمر بسته در کمین حباب



