
بیدل دهلوی- غزل شماره 334
از روانی در تحیر هم اثر میدارد آب
گر همه آیینه باشد در به در میدارد آب
ساده دل را اختلاط پوچ مغزان راحت است
صندلی از کف به دفع دردسر میدارد آب
کم ز منعم نیست کسب عزت درویش هم
بیشتر از لعل خاک خشک بر میدارد آب
نیست از خود رفته را اندیشهٔ پاس قدم
چون روان شد کی به پیش پا نظر میدارد آب
هستی عارف به قدر دستگاه نیستی ست
از گداز خویش دارد بحر اگر میدارد آب
جوهر از آیینه نتواند قدم بیرون زدن
موج را همچون نگه در چشم تر میدارد آب
ظالمان را دستگاه آرد پی کسب فساد
مشق خونریزی کند تا نیشتر میدارد آب
از حوادث نیست کاهش طینت آزاد را
زحمت سودن نبیند تا گهر میدارد آب
صاف طبعان انفعال از ساز هستی میکشند
بی تری ها نیست تا از خود اثر میدارد آب
تا عدم از هستی ما قاصدی در کار نیست
هم به قدر رفتن خود نامه برمیدارد آب
فقر صاحب جوهر آثار کمال عزت است
تیغ در هر جا تنک شد بیشتر میدارد آب
باده بر هر طبع میبخشد جدا خاصیتی
بیدل اندر هر زمین طعم دگر میدارد آب



