
بیدل دهلوی- غزل شماره 287
مکش ای آفتاب از فکر زر بر پشت آتش را
ز غفلت میپرستی چند چون زردشت، آتش را
به ترک ظلم، ظالم برنگردد از مزاج خود
همان اخگر بود گر جمع گردد مشت آتش را
مشو با تندخویی از عدوی ساده دل ایمن
که آخر روی نرم آب خواهد کشت آتش را
به اهل سوز کاوش داغ جانکاهی به بار آرد
چو شمع از روی نادانی مزن انگشت آتش را
شرار خردهٔ زر، خرمن گل راست برق آخر
چرا ای غنچه بیرون نفکنی از مشت آتش را
خیال التفاتش از عتابم بیش میسوزد
به گرمی فرق نتوان یافت رو از پشت آتش را
نه تنها ناله زنهاری ست از برق عتاب او
به قدر شعله اینجا میدمد انگشت آتش را
زر از دست خسان نتوان به جز سختی جدا کردن
که بی آهن نخواهد ریخت سنگ از مشت آتش را
به سعی ظلم کی رفع مظالم میشود بیدل
به آب خنجر و شمشیر نتوان کشت آتش را



