
بیدل دهلوی- غزل شماره 280
مآل کار چه بیند کسی نظر به هوا
نمیتوان خبر پا گرفت سر به هوا
درین چمن ز جنونکاری خیال مپرس
به خاک ریشه و گل میکند ثمر به هوا
زمین مزرع ایجاد بس که تنگ فضاست
نمو نکاشته تخم شرر مگر به هوا
به عافیتگه خاکسترم چو شعله سری ست
مباد ذوق فضولی کند خبر به هوا
نه مقصدی ست معین نه مطلبی منظور
چو گردباد همین بستهام کمر به هوا
جهان گرفت به رنگینی پر طاووس
غبار من که ندانم که داد سر به هوا
حدیث سرکشی از قامت بلند که داشت
که لب گزیده گره بند نیشکر به هوا
چو شبنمی که کند از مزاج صبح بهار
به راهت آینهها بسته چشم تر به هوا
ز ساز قافلهٔ عمر جمع دار دلت
که محمل نفسی دارد این سفر به هوا
به دستگاه رعونت درین بساط مناز
که رفته است سر شمع بیشتر به هوا
چه تنگی این همه افشرد دشت امکان را
که ابر بیضه شکسته ست زیر پر به هوا
دل فسرده اگر سد راه نیست چرا
گشودهاند چو صبحت هزار در به هوا
تعلق دو نفس ما و من غنیمت گیر
که این غبار نیابی دم دگر به هوا
به غیر وصل عدم چیست مدعا بیدل
که هر نفس نفس اینجاست نامه بر به هوا



