
بیدل دهلوی- غزل شماره 2696
به غبار عالم جستجو، ز چه یأس خسته نشستهای
که به پیش پای تو یک دل است و هزار شیشه شکستهای
نبری ز خیال کسان حسد، نکنی تخیّل ظلم و کد
که ز دستهای دعای بد، به کمین تیغ دو دستهای
سر و برگ عشرت صد چمن، به حضور غنچه نمیرسد
تو بهار رونق خلد شو، ز همان دلی که نخستهای
به حضور بارگه ادب، ستم است دم زدن از طلب
تک و تاز گرد نفس، مبر به دری که آینه بستهای
ز گل تعلّق این چمن، به کجاست لالهٔ گوش من؟
چو سحر به دام و قفس متن نفسی و از همه رستهای
ز فضولیِ هوسِ بقا، شدهای به عبرتی آشنا
مژه گر رسد به خم حیا، چو خیال از آینه جستهای
نه قوی است مجمع طاقتت، نه حواس رابطه جرأتت
به کف تو هم ازین چمن، گل چیده داری و دستهای
نفس از کشاکش مدح و ذم چقدر برآردت از عدم؟
به تأمّل از چه گره خوری؟ که چو رشتهٔ بگسستهای
چه بلاست بیدل بیخبر، که به ناله هرزه شدی سمر
همه راست درد شکست و تو که به بیدلی چه شکستهای



