
بیدل دهلوی- غزل شماره 2663
اگر جانی و گر جسمی، سراب مطلب مایی
به هر جا جلوه گر باشی، همان جز دور ننمایی
نه لفظ آیینهٔ انشا، نه معنی قابل ایما
به این سازست پنهانی، به این رنگست پیدایی
بهار وحدت است اینجا، دویی صورت نمیبندد
خیال آیینه دارد لیک بر روی تماشایی
به سامان نگاهت جلوه آغوش اثر دارد
دو عالم سر به هم سوده است مژگانی بهم سایی
دلی خون کردم و در آب دیدم نقش امکان را
گداز قطرهٔ من عالمی را کرد دریایی
هجوم گریه برد از جا دل دیوانهٔ ما را
به آب از سنگِ سودا محو شد تمکین خارایی
بهارستان شوق بینیازی رنگ ها دارد
گلی مست خود آراییست، یعنی عالم آرایی
به وهم غیر ممکن نیست انداز برون جستن
چو گردون شش جهت آغوش وا کرده است یکتایی
قصور و حور گو آنسوی وهم آیینه بردارد
زمان فرصت آگاهان وصلت نیست فردایی
بنازم نشئهٔ یکرنگیِ جامِ محبّت را
دل از خود رفتنی دارد که پندارم تو میآیی
هزار آیینه حیرت در قفس کرده است طاووست
جهانی چشم بگشاید تو گر یک بال بگشایی
ز تحریک نفس عمری است بیدل در نظر دارم
پر پروانهٔ چندی، جنون پروازِ عنقایی



