
بیدل دهلوی- غزل شماره 2650
ننگ دنیا برندارد همّت معنیْ نگاه
تا بصیرت بر دیانت نیست، معراج است جاه
زین چمن رشکی است بر اقبال وضع غنچهام
کز شکست دل دهد آرایش طرف کلاه
طالب وصلیم، ما را با تسلّی کار نیست
ناله گر از پا نشیند، اشک میافتد به راه
درگلستانی که تخمی از محبّت کاشتند
زخم می بالد گل اینجا، ناله می روید گیاه
نقشبندان هوس را نسبتی با درد نیست
خامهٔ تصویر نتواند کشیدن مدّ آه
مایهٔ یمنی ندارد دستگاه آگهی
خانمان مردمانِ دیده میباشد سیاه
جلوه فرش توست اگر از شوخ چشمی بگذری
میشود آیینه چون هموار میگردد نگاه
تا ابد محو شکوه خَلق باید بود و بس
شاه ما آیینه میپردازد از گَرد سپاه
بیتماشا نیست حیرتخانهٔ ناز و نیاز
عشق اینجا آه آهی دارد، آنجا واه واه
چون نگه در دیدهٔ حیران ما مژگان گم است
جوهر آیینه در دیوار حل کرده است کاه
سایه و تمثال، محسوب زیان و سود نیست
حیف خورشیدی که پرتو باز میگیرد ز ماه
زیر گردون هرزهْ شغل لهو باید زیستن
غیر طفلی نیست بیدل، مرشد این خانقاه



