
بیدل دهلوی- غزل شماره 2641
در محیطی کز فلک طرح حباب انداخته
کشتی ما را تحیّر در سراب انداخته
با دو عالم شوق بال بسمل آسودهایم
عشق بر چندین تپش از ما نقاب انداخته
بر شکست شیشهٔ دلهای ما رحمی نداشت
آنکه در طاق خم آن زلف تاب انداخته
تا کجاها بایدم صید خموشی زیستن؟
در غبار سرمه چشمش دام خواب انداخته
نقشی از آیینهٔ کیفیّت ما گل نکرد
دفتر ما را خجالت در چه آب انداخته
هستی ما را سراغ از جلوۀ دلدار پرس
این کتان، آیینه پیش ماهتاب انداخته
غیر شور ما و من برهم زنی دیگر نداشت
عیش این بزمم نمکها در شراب انداخته
گر نباشد حرص، عالم بحر موّاج غناست
تشنگی ما را به توفان سراب انداخته
رخت همّت تا نبیند داغ اندوه تری
سایهٔ ما خویش را در آفتاب انداخته
ای خیال اندیش مژگان اندکی مژگان بمال
میفشارد چشم من رخت در آب انداخته
ما و عنقا تا کجا خواهیم بحث شبهه کرد؟
لفظ ما بیحاصلی دور از کتاب انداخته
یک نگه کم نیست، بیدل فرصت عمر شرار
آسمان طرح درنگم در شتاب انداخته



