
بیدل دهلوی- غزل شماره 2626
به رشتهات اثرِ وهمِ مدّعاست گره
تو گر ز بند هوس واشوی، کجاست گره؟
طلسم وحشتی ای بیخبر! چه خودراییست؟
که شبنم تو به بال و پر هواست گره
ز آرمیدگیِ دل، فریب امن مخور
به هر شراری از ین سنگ شعلههاست گره
ره تردّد اقبال، کیست بگشاید؟
که از قلمرو ما تا پر هماست گره
نکرد سعی نفسها علاج کلفت دل
گداخت تار و ز سختی همان بجاست گره
ادب نفسْ شمر انتظار جلوهٔ کیست؟
چو شمع بر سر مژگان نگاه ماست گره
سپند خویش بر آتش زدیم و خاک شدیم
هنوز بر لب ما عرض مدّعاست گره
چو غنچهای که شود خشک بر سر شاخی
در آستین امیدم کف دعاست گره
چو سبحه تفرقهٔ دل ز بس جنونْ اثرست
به ساز پیکرم از یکدگر جداست گره
ز کار بسته بلند است قدر راست روان
در آن بساط که نی قد کشد، عصاست گره
نفس مسوز به کلفت شماریِ اوهام
به قدر قطره درین بحر عقدههاست گره
چسان به عرض رسد حرف مدّعا بیدل
که ناله در نفس ناتوان ماست گره



