
بیدل دهلوی- غزل شماره 2551
گر حنا بر خاک پایت جبهه سا خواهد شدن
خون صد گلزار پامال حنا خواهد شدن
ما اسیران را به سامانگاه اقبال فنا
تیغ قاتل سایهٔ بال هما خواهد شدن
از رعونت بگذر ای غافل! که آخر شعله را
سرکشیها زیردست نقش پا خواهد شدن
خودنمایی گر به این خجلت عرقْ سامان شود
عکس در آیینه، غوّاص حیا خواهد شدن
نیست غم گر آب و رنگ این چمن بر باد رفت
شبنم ما نیز اجزای هوا خواهد شدن
از نوید پیریام بر زندگانی نازهاست
کز خمیدن قامتم زلف دوتا خواهد شدن
نیستم غفلتْ سواد نسخهٔ هستی چو شمع
یکسر این اجزا به چشمم توتیا خواهد شدن
گر چنین دارد کمین عافیت سرگشتگی
سنگ این کهسار یکسر آسیا خواهد شدن
دامن الفت ز گرد این و آن افشانده گیر
رنگ و بو آخر ز برگ گل جدا خواهد شدن
امتحانی گر ز جولانگاه طاقت گل کند
سعی ما از سایه دامن زیر پا خواهد شدن
در جنون، سامان جیب و دامنی در کار نیست
جامهٔ عریانی از رنگم قبا خواهد شدن
شوق طاووس است بیدل بیضه میباید شکست
صد درِ فردوست از یک عقده وا خواهد شدن



