
بیدل دهلوی- غزل شماره 2550
گر چه جز ذکرت نمیگنجد حدیثی در زبان
چون نگینم جای نام توست خالی بر زبان
درد عشق و ساز مستوری زهی فکر محال
خار پا چون آتش اینجا میکشد از سر زبان
مزرع اهل سخن شایستهٔ آفات نیست
رشحهٔ معنی نبندد ننگ خشکی بر زبان
نغمهٔ من اضطرابْ ایجادِ سازِ عالمیست
عمرها شد چون سخن پر میزنم در هر زبان
بگذر از لاف سخن، پروازها پیداست چیست؟
در قفس تا کی تپد ای بیخبر! یک هر زبان
تا فنا صورت نبندد، زندگی بیلاف نیست
شعله دزدیدن ندارد جز به خاکستر زبان
غیر خون آبی ندارد ساغرِ جانکاهِ ظلم
گر همه از کام بیرون افکند خنجر زبان
تا به رنگ خانهٔ چشم ایمن از آفت شوی
به که باشد همچو مژگانت برون در زبان
لب گشودن داشت آغوشِ وداعِ عافیت
چون دهان پسته بستم راه جنبش بر زبان
عجر ما بیدل به تقریری دگر محتاج نیست
موج در عرض شکست خود بوَد یکسر زبان



