
بیدل دهلوی- غزل شماره 255
گر، دمی، بوس کفت گردد میسر تیغ را
تا ابد رگ های گل بالد ز جوهر تیغ را
از کدورت بر نمیآید مزاج کینه جو
بیشتر دارد همین زنگار در بر تیغ را
ای که داری سیر گلزار شهادت در خیال
بایدت از شوق زد چون سبزه بر سر تیغ را
عیش خواهی صید آفت شو که مانند هلال
چرخ ابرو میکند بر چشم ساغر تیغ را
پردهٔ نیرنگ توفان بود شوق بسملم
خونم آخر کرد بازوی شناور تیغ را
تا مگر یکباره گردد قطع راه هستیام
چون دم مقراض میخواهم دو پیکر تیغ را
موج توفان میزند جوی به دریا متصل
جوهر دیگر بود در دست حیدر تیغ را
هر که را دل از غبار کینه جویی ها تهی ست
میکشد همچون نیام آسوده در بر تیغ را
دل به امید تلافی میتپد اما کجاست
آنقدر زخمی که خواباند به بستر تیغ را
بیدل از هر مصرعم موج نزاکت میچکد
کردهام رنگین به خون صید لاغر تیغ را



