
بیدل دهلوی- غزل شماره 2513
ز رهِ هوس به تو کی رسم نفسی ز خود نرمیده من؟
همه حیرتم به کجا روم؟ به رهت سری نکشیده من
به چه برگ ساز طرب کنم، ز چه جام نشئه طلب کنم؟
گلِ باغِ شعله نچیده من، میِ داغِ دل نچشیده من
چو گل آنکه نسخهٔ صد چمن ز نقاب جلوه گشوده، تو
چو می آنکه عشرت عالمی ز گداز خود طلبیده، من
چه بلا ستمکش غیرتم، چقدر نشانهٔ حیرتم
که شهید خنجر ناز تو شده عالمی و تپیده من
تو به محفلی ننموده رو که ز تاب شعلهٔ غیرتش
همه اشک گشته به رنگ شمع و زچشم خود نچکیده من
میِ جامِ ناز و نیازها به خمار اگر نکشد چرا؟
ز سرِ جفا نگذشته تو، ز درِ وفا نرمیده من
چو نگاهِ گرم، به هر طرف که گذشته محمل ناز تو
چو دل گداخته از پیات به رکاب اشک دویده من
تو و صد چمن طرب نمو، من و شبنمی نگهْ آبرو
به بهار عالم رنگ و بو، همه جلوه تو، همه دیده من
نه جنون سینه دریدنی، نه فنون مشقِ تپیدنی
به سوادِ درد تو کی رسم؟ الفی ز ناله کشیده من
چو سحر نیامده در نظر، رم فرصت نفس آنقدر
که برم بر آب شکفتگی به طراوت گل چیده من
به کدام نغمهٔ دل گسل ز نواکشان نشوم خجل؟
چو جرس به غیر شکست دل سخنی ز خود نشنیده من
من بیدل و غمِ غفلتی که ز چشم بند فسونِ دل
همه جا ز جلوهٔ من پر است و به هیچ جا نرسیده من



