
بیدل دهلوی- غزل شماره 2496
دل پیش نظر گیر، سر و برگ نمو کن
گر مایل نازی سوی این آینه رو کن
شایستهٔ تسلیم یقین سجدهٔ کس نیست
ای ننگ عبادت! عرقی چند وضو کن
تا چشمِ هوس هرزه نخندد، مژه بربند
در جوهر این آینه چاکیست، رفو کن
منظور وفا گر بوَد امداد ضعیفان
با سبزه خطابی که کنی از لب جو کن
صد طبْلهٔ عطار شکسته است در این دشت
هر خاک که بینی نم آبی زن و بو کن
تحقیق خیالات مقابل نپسندد
تمثال پرستی، سر آیینه فرو کن
بر چینی دل، غیر شکستن چه توان کرد؟
ابریشم این ساز نوا باخته، مو کن
زین ورطه نرسته است کسی بی سر تسلیم
زان پیش که کشتی شکند فکر کدو کن
از قطرهٔ گمگشته همان بحر سراغ است
هرگاه که یادم کنی اندیشهٔ او کن
بی مطبی از شبهه و تحقیق مبرّاست
آن روی امیدی که نداری همه سو کن
بیدل طلب راحت اگر مقصد جهد است
چون موج گهر بر دل ناکام غلو کن



