بیدل دهلوی- غزل شماره 2475
چون گهر هر چند بر دریا تنَد غوغای من
در نم یک چشم سر غرق است سر تا پای من
ناتوانی همچو من در عالم تسلیم نیست
بیشتر از سایه میبوسد زمین اعضای من
مسند آتش همان تسلیم خاکستر خوشست
جز غبار خویش ننشیند کسی بر جای من
اینقدر چون شمع محو انتظار کیستم؟
بر سر مژگان وطن کردهست دیدنهای من
منع در سعی طلب، ترغیب سالک میشود
لنترانی داشت درس همّت موسای من
زندگی پر بیخبر بود از اشارات فنا
قامت خم گشته گردید ابروی ایمای من
لفظ ممکن نیست بر معنی نچیند دقّتی
باده بر دل سنگ بست از الفت مینای من
نالهٔ محو خیالت قابل تحریر نیست
هر قدر ننوشتهام بیپرده است انشای من
در جنونْ عریانیام تشریف امنی دیگر است
یارب این خلعت نگردد تنگ بر بالای من
از غبار شیشهٔ ساعت قدح پر میکنم
خشکیِ این بزم نم نگذاشت در صهبای من
سایهام بیدل ز نیرنگ غم و عیشم مپرس
نیست ممتاز آنقدر روز من از شبهای من
