
بیدل دهلوی- غزل شماره 2440
بعد مردن گر همین داغست وحشتزای من
خاک هم خالی در آتش مینماید جای من
گر به صد چاه جهنم سرنگون غلتم خوش است
در دل مأیوس خود یارب نلغزد پای من
صد جنون شور قیامت میتپد در گرد یأس
از ادبگاه خموشی تا لب گویای من
آرزوها بسکه در جیب نفس خون کردهام
بال طاووس است اگر موج است در دریای من
کو تأمّل تا به کنه نسخۀ خاکم رسد؟
بیغباری نیست خطّ صفحهٔ سیمای من
ای هوس! چون گل فریب عشرت از رنگم مده
خون پروازیست در بال قفس فرسای من
روزگاری چشم مجنون داشت مشق گردشی
گردباد است این زمان در مکتب صحرای من
دستگاه عبرت اینجا جز تعلّق هیچ نیست
میگشاید چشم من چون شمع خار پای من
کیست رنگ معنی از لفظم تواند کرد فرق؟
باده چون آب گهر جوشید با مینای من
دیدهٔ آهو نگردد تهمتْ آلود بیاض
صبح، یک خواب فراموش است از شبهای من
هستیِ موهوم عرض بینشانی هم نداد
از نفس خون شد صدای شهپر عنقای من
میکشم چون صبح از اسباب این وحشتسرا
تهمت ربطی که نتوان بست بر اجزای من
فرصت از کف رفت و دل کاری نکرد، افسوس عمر
کاروان بگذشت و من در خواب مردم، وای من
کارگاه حیرتم بیدل خموشیْ باف نیست
ناله دارد تار و پود صورت دیبای من



