
بیدل دهلوی- غزل شماره 2429
به دل گر یک شرر شوق تو پنهان میتوان کردن
چراغان چشمکی در پرده سامان میتوان کردن
به رنگ غنچه گر دامان جمعیّت به چنگ افتد
دل از اندیشهٔ یک گل گلستان میتوان کردن
ز کلفت بایدم پرداخت حسرتخانهٔ دل را
اگر تعمیر نتوان کرد، ویران میتوان کردن
گرفتم سیر این گلشن ندارد حاصل عیشی
چو گل از خون شدن رنگی به دامان میتوان کردن
ادا فهم مضامین تمنّاها نهای، ورنه
چمن طرح از نوای عندلیبان میتوان کردن
طلب چون چشم قربانی تسلّی بر نمیدارد
نگه گو جمع شو، مژگان پریشان میتوان کردن
چو صبح از انفعال ساز هستی آب میگردم
که از خود گر روم، یک آه سامان میتوان کردن
توان مختارعالم شد ز ترک اختیار خود
که در بیدست و پایی آنچه نتوان میتوان کردن
حسد هرجا به فهم مطلب عیب و هنر پیچد
بر استغنا هزار ابرام بهتان میتوان کردن
به چشم امتیاز اسرار نیرنگ دو عالم را
اگر مژگان توان پوشید عریان میتوان کردن
مقیم وسعتآباد تأمّل نیستی، ورنه
به چشم مور هم یک دشت جولان میتوان کردن
بهار بینشانم، لیک تا در فکر خویش افتم
ز موج یک جهان رنگم گریبان میتوان کردن
شدم خاک و همان آیینهدار وحشتم بیدل
هنوز از گرد من طوف غزالان میتوان کردن



