
بیدل دهلوی- غزل شماره 2411
اشکم ز بیقراری زد بر درِ چکیدن
افتادن است آخر اطفال را دویدن
از تیغِ مرگ عاشق رنگِ بقا نبازد
عمر دوباره گیرد چون ناخن از بریدن
فقرست و نقد تمکین، جاهست و موج خفّت
از بحر بیقراری، از ساحل آرمیدن
ارباب رنگ دایم محو لباس خویشند
از داغ نیست ممکن، طاووس را پریدن
بیدل به جوی شمشیر خون جگر خورَد آب
زندان بیقراران نبوَد جز آرمیدن



