
بیدل دهلوی- غزل شماره 2399
آن عجزْ شهیدم که به صد رنگ تپیدن
خونم نزند دست به دامان چکیدن
بی وضع رضا بهره ز هستی نتوان برد
از خاک که چیدهست گهر جز به خمیدن
دندانِ طمع تیز مکن بر هوسِ گنج
از موج چه حرفست لب بحر گزیدن
وحشتْ نسبان در گرو خانه نباشند
مانع نشود چشم، نگه را ز رمیدن
از دل به خیال، آنهمه مغرور مباشید
تا کی گل عکس از چمن آینه چیدن؟
هر جاست سری نیست گریزش ز گریبان
در چاه میفتید ز رفعت طلبیدن
تا کی چو نگه در هوسآباد تخیّل
یک رشتهٔ موهوم به صد رنگ تنیدن
سررشتهٔ وصلش ز کفِ جهد برون است
کس پیش ره عمر نگیرد به دویدن
طاووس من و داغ فسردن، چه خیالست؟
بر بال و پرم دوخته صد چشم پریدن
کس مانع جولان ره عجز نگردد
نتوان قدمِ سایه به شمشیر بریدن
آن فاختهام کز تپش سعی جنونم
از طوق چو زنجیر توان ناله شنیدن
گر نشئهٔ نیرنگ تماشای تو این است
از حیرت آیینه توان باده کشیدن
حیرت به دلم جرأت اندازِ تپش سوخت
چون گوهر ازین قطره چکیده است چکیدن
ابنای زمان منفعل چین جبیناند
بیدل ثمر عطسه دهد سرکه چشیدن



