
بیدل دهلوی- غزل شماره 2382
هستی نیاز دیدۀ نمناک کردهام
تا شمع سان جبین زعرق پاک کردهام
راهم به کوچهٔ دگر است از رم نفس
زین موج می سراغ رگ تاک کردهام
تیغی به جادهٔ دمِ الفت نمیرسد
سیر هزار راه خطرناک کردهام
دل از نفس نمیگسلد ربط آرزو
این رشته را خیال چه فتراک کردهام
طاقت به دوش کس ننهد بار احتیاج
واماندهام که تکیه بر افلاک کردهام
از ضعف پیریی که سرانجام زندگیست
دندان غلط به ریشهٔ مسواک کردهام
پُر بیدماغ فطرتم، از سجدهام مپرس
سر بود گوهری که کنون خاک کردهام
گرد شکستم از چه نخندد به روی کار
مزدوریِ قلمرو ادراک کردهام
بیدل حنایی از چه نگردد بیاض چشم
خطها به خون نوشتهام و پاک کردهام



