
بیدل دهلوی- غزل شماره 2367
نه گردونِ بلندی، نی زمینِ پستیِ خویشم
چو شمع از پای تا سر پشت پای هستی خویشم
نواسنج چه مضراب است سازِ فرصتم، یارب؟
که دارد تا جبین، غرق عرق تردستی خویشم
نفس هر گام مینا میزند بر سنگ میگوید
به این دوری که دارم بی دماغ مستی خویشم
ندارم جوهر عزمی که احرام نشان بندم
ز یأس آماجگاه ناوک بی شستی خویشم
بیاض نسخهٔ دیگر نیامد در کفم بیدل
درین مکتب، تحیّرخوانِ خطّ دستی خویشم



