
بیدل دهلوی- غزل شماره 2300
قفای زانوی پیری مقیم خلوت خویشم
کشیده پیکر خم در کمند وحدت خویشم
صفای آینه میپرورم به رنگ طبیعت
چراغ در تهِ دامان گرفته ظلمت خویشم
هزار زلزله دارم ز پیچ و تاب تعیّن
به هر نفس که کشد صبح، من قیامت خویشم
غبار هرزه دویهای آرزو که نشاند؟
به گل فرو نبرد گر نم خجالت خویشم
فضول دعوی عرفان سراغ امن ندارد
به زینهار چو سبّابه از شهادت خویشم
چو شمع چند کشم ناز پایداریِ غفلت؟
به باد میروم و غرّهٔ اقامت خویشم
مگر عرق برد از نامهام سیاهی عصیان
بر آستان حیا سایل شفاعت خویشم
چو شبنمم بگذارید عذر خواه تردّد
چه سازم آبله پای تلاش راحت خویشم
به پیریام ز حوادث چه ممکن است خمیدن؟
نفس اگر نکشد، زیر بار منّت خویشم
ز آبروی حبابم کسی عیار چه گیرد؟
جز این که نیم نفس انفعال مهلت خویشم
میام کم است، دماغم فروغ محو ایاغ است
گلی ندارم و باغ و بهار حیرت خویشم
ز خاک راه قناعت کجا روم منِ بیدل
به این غبار که دارم سراغ عزّت خویشم



