
بیدل دهلوی- غزل شماره 2169
در گلستانی که محو آن گل خودرو شدم
چشم تا واکردم از خود چون مژه یک سو شدم
نشئهٔ آزادی من آنقدر ساغر نداشت
گردش رنگی به عرض شوخی آمد، بو شدم
هرکه می بینم به وضع من تأمّل میکند
از قد خم گشته خلقی را سر زانو شدم
کاش اوج عزّتم با نقش پا میشد بَدَل
آسمان گل کردم و با عالمی یک رو شدم
آسمان ساز سلامت نیست وضع ما و من
عافیتها رقص بسمل شد که گفت و گو شدم
ترجمان عبرتم، از قامت پیری مپرس
تا فنا رنگِ اشارت ریخت، من ابرو شدم
وحشتم آخر ز زندانگاهِ دلتنگی رهاند
خانه صحرا گشت از بس دیدهٔ آهو شدم
یادم آمد در رهت ذوق به سر غلتیدنی
همچو اشک خویش از سر تا قدم پهلو شدم
درسِ بلبل از سواد نسخهٔ گل روشن است
از لبت حرفی شنیدم کاینقدر خوشگو شدم
در چه فکر افتادهام یارب، که مانند هلال
تا سری پیدا کنم اوّل خم زانو شدم
در دل هر ذرّهام توفان دیدار است و بس
جوهر آیینه دارم تا غبار او شدم
کاستنهای منِ بیدل به دردِ انتظار
هست پیغامی به آن گیسو که من هم مو شدم



