
بیدل دهلوی- غزل شماره 2150
خلق را نسبت بیگانگی یی هست به هم
که به صد عقدِ وفا، دل نتوان بست به هم
ذوق راحت چقدر دشمن آگاهیِ ماست
خواب گردید نگه تا مژه پیوست به هم
دعویِ فقر ز پهلوی غنا پیش مبر
افسر و آبلۀ پا ندهد دست به هم
آفت آماده بوَد قسمتِ اربابِ وصول
ماهیان را نرسد طعمه پیِ شست به هم
دهر تا چند به اصلاح طبایع کوشد؟
بزم یک شیشه می و اینهمه بد مست به هم
آن سپندم که به یک شعله پرافشانیِ شوق
نغمه و سازم ازین بزم برون جست به هم
وحشتی فرصتم، از فکرِ سراغم بگذر
به غبارم نرسی تا نزنی دست به هم
جگر از کلفتِ نومیدیِ اشکم خون شد
که برید از مژه و باز نپیوست به هم
سینه صافان! نفسی چند غنیمت شمرید
چرخ کم دید دو آیینه که نشکست به هم
آبرو می طلبی ترک طمع کن بیدل
این دو تمثال به هیچ آینه ننشست به هم



