
بیدل دهلوی- غزل شماره 2035
به سودای هوس عمری درین بازار گردیدم
کنون گردِ سرم گردان که من بسیار گردیدم
ندیدم جز ندامت سازِ استغنایِ این محفل
کفِ دستی حنایی کردم و بیکار گردیدم
فلک آخر به جرمِ قابلیّت بر زمینم زد
گهر گُل کردم و بر طبع دریا بار گردیدم
به این گردِ علایق نیست ممکن چشم واکردن
جنون بر عالمی پا زد که من بیدار گردیدم
به هر بیحاصلی بودم جنون انگارهٔ حرصی
ز سیر سودن دست کسان هموار گردیدم
خراباتِ محبّت بی تسلسل نیست ادوارش
چو ساغر هر کجا گشتم تهی، سرشار گردیدم
وفا تا ناتمامی، بگسلاند رشتهها سازش
به گرد هر که گردیدم خط پرگار گردیدم
درین گلشن جهانی داشت آهنگِ تمنّایت
من از یک چاکِ دل سرکوبِ صد منقار گردیدم
قناعت عالمی دارد، چه آبادی، چه ویرانی
غبارم سایه کرد آن دم که بیدیوار گردیدم
به قطع هرزهگردیها ندیدم چارهٔ دیگر
ز مشقِ عزلت آخر تیغِ لنگردار گردیدم
شعورِ عالمِ رنگم به آسانی نشد حاصل
صفاها باختم تا محرم زنگار گردیدم
خرام یار در موجِ گهر نقشِ نگین دارد
به دامن پا شکستم، محو آن رفتار گردیدم
به هر جا موج میپیچد به خود، گرداب میگردد
عنان از هر چه گرداندم، به گرد یار گردیدم
ز خود رفتن بهاری داشت در باغِ هوس بیدل
بقدر رنگِ گل من هم درین گلزار گردیدم



