
بیدل دهلوی- غزل شماره 2008
به ذوق جستجویت جیبِ هستی چاک میسازم
غباری میدهم بر باد و راهی پاک میسازم
به چندین عبرت از دل قطعِ الفت میکند آهم
فسانها می زنم، کاین تیغ را بیباک میسازم
در آن عالم که اندازِ عروجی میدهم سامان
سری میآورم در گردش و افلاک میسازم
نمیدانم چسان کامِ امید از عافیت گیرم
که من در بیخودیها نیز با ادراک میسازم
به هر تقدیر خورشیدیست سامانِ غبارِ من
به گردون گر ندارم دسترس با خاک میسازم
به عشقت تا ز ننگِ وضعِ بیدردی برون آیم
جبین را هم ز خجلت دیدهٔ نمناک میسازم
به این انداز نتوان ریشه سامانِ دویدن شد
دلی چون آبله پامزدِ سعیِ تاک میسازم
ز استغنای نومیدیست با من دست افسوسی
که گر بر هم زنم، نقش دو عالم پاک میسازم
به عریانی تظلّم نیز از من چشم میپوشد
اگر باشد گریبان تا درِ دل چاک میسازم
طمع را چاره دشوار است از ناز خسان بیدل
به دندان تا توانم ساخت با مسواک میسازم



