
بیدل دهلوی- غزل شماره 199
زین گلستان درس دیدار که میخوانیم ما
اینقدر آیینه نتوان شد که حیرانیم ما
سنگ این کهسار آسایش خیالی بیش نیست
از زمینگیری همان آتش به دامانیم ما
عالمی را وحشت ما چون سحر آواره کرد
چین فروش دامن صحرای امکانیم ما
سینه چاک غیرتیم از ننگ همچشمی مپرس
هر که بر رویت گشاید چشم، مژگانیم ما
در نفس آیینهٔ گرد سراغ ما گم است
نالهٔ حیرت خرام ناتوانانیم ما
غیر عریانی لباسی نیست تا پوشد کسی
از خجالت چون صدا در خویش پنهانیم ما
هر نفس باید عبث رسوای خودبینی شدن
تا نمی پوشیم چشم از خویش عریانیم ما
مشت خاک ما جنون زار دو عالم وحشت است
از رم آهو چه میپرسی بیابانیم ما
بی طواف نازش از خود رفتن ما هرزه است
رنگ میباید به گرد او بگردانیم ما
در تغافلخانهٔ ابروی او چین میکشیم
عمرها شد نقشبند طاق نسیانیم ما
نقطهای از سرنوشت عجز ما روشن نشد
چشم قربانی مگر بر جبهه بنشانیم ما
هر که خواهد شبههای از هستی ما واکشد
نامهٔ بی مطلب ننوشته عنوانیم ما
نقش پا گل کردهایم اما درین عبرتسرا
هر که در فکر عدم افتد گریبانیم ما
چون نفس بیدل نسیم بی نشان رنگیم، لیک
رنگ ها پرواز دارد تا پرافشانیم ما



