
بیدل دهلوی- غزل شماره 1971
از هر طلبی پیش ندامت گله کردم
سودم قدمی چند که دست آبله کردم
در غنچگیام یکدلیی بود که چون گل
بر وهم شکفتن زدم و ده دله کردم
بیصحبت پیران نگذشتم ز رعونت
تا حلقه شدن خدمت این سلسله کردم
بنیاد شکیباییِ من جزو زمین داشت
لرزیدم از اندامِ وفا زلزله کردم
نومیدی سعی از دَمِ فرصت خبرم کرد
پا خورد به سنگم، جرس قافله کردم
پُر منفعل افتاد دل از رغبت دنیا
نفرت عملی بود درین مزبله کردم
ضبط نفس، آیینه ز آفاق جلا داد
زین صیقل معنی، مدد حوصله کردم
مژگان نگشودم به تماشای تعیّن
سیر عدم و هستی بیفاصله کردم
بیدل نفس اقسام معانی به فسون بست
فرصت رمقی داشت نیاز صله کردم



