
بیدل دهلوی- غزل شماره 1962
از خیالت وحشتاندوزِ دلِ بیکینهام
عکس را سیلاب داند خانهٔ آیینهام
بسکه شد آیینهام صاف از کدورتهای وهم
راز دل تمثال میبندد برون سینهام
کاوش از نظمم گهرهای معانی میکشد
ناخنِ دخل است مفتاحِ درِ گنجینهام
طفل اشکم، سر خط آزادیام بیطاقتی است
فارغ از خوف و رجای شنبه و آدینهام
حیرت احکامِ تقویمِ خیالم خواندنی است
تا مژهواری ورق گرداندهام، پارینهام
در خراشِ آرزویم بس که ناخنها شکست
آشیان جغد باید کرد سیر از سینهام
تیغ چوبین را به جنگ شعله رفتن صرفه نیست
دل بپرداز ای ستمگر از غبار کینهام
قابل برقِ تجلّی نیست جز خاشاک من
حسن هر جا جلوهپرداز است من آیینهام
تا کجا از خود برآیم، جوهرِ سعیم گداخت
بر هوا بسته است تشویش نفسها زینهام
بیدل از افسردگیها، جسمم آخر بخیه ریخت
ابر نیسانی برآمد خرقهٔ پشمینهام



