
بیدل دهلوی- غزل شماره 195
ز گفت و گو نیامد صید جمعیت به بند ما
مگر از سعی خاموشی نفس گیرد کمند ما
اگر از خاک ره تا سایه فرقی میتوان کردن
جز این مقدار نتوان یافت از پست و بلند ما
ز سیر برق تازان شرر جولان چه میپرسی
که بود از خود گذشتن اولین گام سمند ما
تو خواهی پرده رنگین ساز خواهی چهره گلگون کن
به هر آتش که باشد سوختن دارد سپند ما
از آن چشم عتاب آلود ذوق زندگانی کو
غم بادام تلخی برد شیرینی ز قند ما
ز جوش باده میباید سراغ نشئه پرسیدن
همان نیرنگ بیچونی ست عرض چون و چند ما
اگر تا صانع از مصنوع راهی میتوان بردن
چرا در بند نقش ما نباشد نقشبند ما
چو شمع از جستجو رفتیم تا سر منزل داغی
تلاش نقش پایی داشت شبگیر بلند ما
نگاه عبرتیم اما درین صحرای بیحاصل
حریف صید گیرایی نمیگردد کمند ما
نگردد هیچ کافر محو افسون غلط بینی
غبار خویش شد در جلوه گاهت چشم بند ما
جهان توفان رنگ و دل همان مشتاق بیرنگی
چه سازد جلوه با آیینهٔ مشکل پسند ما
کمین نالهای داریم در گرد عدم بیدل
ز خاکستر صدای رفته میجوید سپند ما



